ABOUT ME

Γεννήθηκα με την ακατανίκητη ανάγκη να μαζεύω λέξεις. Από παιδί, κρατούσα σημειώσεις παντού – σε τετράδια, σε χαρτάκια, ακόμα και στο πίσω μέρος από παλιούς λογαριασμούς. Οι λέξεις δεν ήταν ποτέ απλώς λέξεις. Ήταν νήματα που ύφαιναν ιστορίες, εικόνες και συναισθήματα, μέχρι που κάποια στιγμή έγιναν άρθρα για ετούτο εδώ το blog και βιβλία. Τα μυθιστορήματά μου είναι η φυσική συνέχεια αυτής της δια βίου συνομιλίας μου με τη γλώσσα.

Στο φως της ημέρας, διδάσκω μπριτζ, ένα παιχνίδι που, όπως και η συγγραφή, απαιτεί στρατηγική, φαντασία και μια γερή δόση διαίσθησης. Τη νύχτα, γράφω – στο χαρτί, στο μυαλό μου, ακόμα και στα όνειρά μου, όπου οι παράγραφοι ξεδιπλώνονται μόνες τους.

Αγαπώ τη φύση και τα ζώα, αλλά είμαι αθεράπευτα σπιτόγατα. Βγαίνω μόνο όταν το νερό της θάλασσας με καλεί τα καλοκαίρια, όταν οι νότες του χορού και της μουσικής με συνεπαίρνουν τον χειμώνα, όταν η άνοιξη γεννά έρωτες και όταν το φθινόπωρο μυρίζει κουλουράκια και νέες ιδέες.

Είμαι αριστερόχειρας, αλλά κρατάω το ποντίκι του υπολογιστή με το δεξί και παίζω κιθάρα με τον τρόπο των δεξιόχειρων.

Είμαι γλυκατζού, με αδυναμία στα Junk Food – γιατί αν η ζωή είναι μια ιστορία, τότε επιβάλλεται να έχει και λίγη νοστιμιά παραπάνω.

Δεν πίνω και δεν καπνίζω… εκτός αν συνομιλώ με τον Charles Bukowski. Σε εκείνες τις φανταστικές συζητήσεις, το ουίσκι ρέει, ο καπνός στροβιλίζεται στον αέρα, και οι λέξεις αποκτούν μια ωμή, γνήσια αλήθεια.

Με συναρπάζει η τεχνολογία και οι νέες ανακαλύψεις τόσο όσο και οτιδήποτε vintage. Λατρεύω τις αντιθέσεις – ένα smartwatch δίπλα σε μια γραφομηχανή, ένα βινύλιο να παίζει ενώ κατεβάζω μια νέα εφαρμογή. Στον κόσμο μου, το μέλλον και το παρελθόν είναι φίλοι. Δυο όψεις της ίδιας ιστορίας.

Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα γινόμουν αθλήτρια του καλλιτεχνικού πατινάζ, της ιππασίας και του τένις – ένας συνδυασμός κομψότητας, ελευθερίας και στρατηγικής.

Αν υπήρχε ένα ταλέντο που θα ήθελα να έχω, θα ήταν η ζωγραφική, όπως οι δύο μεγαλύτερες αδερφές μου. Να μπορώ να αποτυπώσω τον κόσμο όχι μόνο με λέξεις, αλλά και με χρώματα και σχήματα. Για την ώρα, όμως, συνεχίζω να ζωγραφίζω με τις λέξεις.

Από τη μητέρα μου, όπως ισχυρίζονται οι επιστήμονες, πιθανώς να έχω κληρονομήσει την εξυπνάδα της. Εγώ προτιμώ να πιστεύω πως έχω κληρονομήσει την ευαισθησία της. Αυτό που θα ήθελα, όμως, είναι να έχω κληρονομήσει και την ομορφιά της (λίγα ζητάω).

Από τον πατέρα μου έχω κληρονομήσει όλο τον χαρακτήρα του – με ό,τι αυτό περιλαμβάνει. Και θα ήθελα ζούσε ακόμα.

Στο σχολείο –και παντού– οι παρατηρήσεις για τα γράμματά μου ήταν μόνιμες. “Γράφε πιο καθαρά!”, “Δεν μπορώ να διαβάσω τι έχεις γράψει!”, “Πώς να το βαθμολογήσω αυτό;”. Και όμως, κατάφερνα να περνάω εξετάσεις που απαιτούσαν τον τρικυμιώδη γραφικό μου χαρακτήρα. Οπότε, ή οι δάσκαλοι, οι καθηγητές και οι εκάστοτε εξεταστές μου ήταν άσχετοι… ή το περιεχόμενο μου ήταν καλύτερο από το περιτύλιγμα.

Το μότο μου: God believes I am human.

Γιατί, όπως και οι ήρωες μου, έτσι κι εγώ μαθαίνω μέσα από τις ατέλειες, τα λάθη και τις απρόσμενες, μα υπέροχες ανατροπές.